Naam: Reynaert de vos. In het Frans heet de middeleeuwse vos Renart, in het Duits Reinhart of Reineke, en in het Engels Reynard.

Geboortedatum: Hangt ervan af. Als we het over de figuur van 'de vos als schurk' hebben en over verhalen waarin dieren zoals de vos menselijke trekken krijgen, dan kennen we die al in het oude Mesopotamië (enkele duizenden jaren voor Christus) en later bij de Grieken en Romeinen. Als we het over een vos met de naam 'Reynaert' hebben: die duikt voor het eerst op in het Latijnse dierenepos Ysengrimus dat rond 1150 in Gent is geschreven. Als we het over het Middelnederlandse werk Van den vos Reynaerde hebben, gaat het wellicht over de periode ca. 1250.

Geboorteplaats: Van den vos Reynaerde is in het huidige Oost-Vlaanderen geschreven (de streek rond Gent, het Waasland, Hulst). Dat blijkt onder meer uit enkele plaatsnamen.Auteur: de auteur van Van den vos Reynaerde noemt zichzelf in een handschrift 'Willem die Madocke maakte'. Wie die 'Willem' was, zullen we nooit zeker weten. Uit de tekst blijkt dat hij Latijn en Frans kende, dat hij de streek kende en dat hij op de hoogte was van de rechtspraktijk. Misschien was de schrijver Willem van Boudelo, een cisterciënzer lekenbroeder die werkte voor de gravinnen Johanna en Margareta van Constantinopel?

Huidige verspreiding: Reynaert is op Europese schaal verspreid, met de Nederlandse tekst als uitgangspunt. Dat laatste is een zeldzaamheid.

Karakter: Misleider en verleider, manipulator, listfiguur en leugenaar, cynicus, spotter, ontmaskeraar van schone schijn, kent geen schuldgevoel, onverbiddelijk, humorist.
Grootste vijanden: de wolf Isegrim, Bruun de beer, de haas Cuwaert, de 'leeuwenkoning' Nobel.
Slachtoffers: een aantal dieren, waaronder de wolf Isegrim, de beer Bruun, de haan Canteceleer en zijn gezin, de kater Tibeert, de haas Cuwaert en koning Nobel.

Specialiteit: Reynaert weet zich altijd weer uit de slag te trekken door zijn listen, die hij zeer goed en handig in taal weet te verpakken. Hij buit de zwakheid van zijn tegenstanders uit.
Bijzonderheden: na anderhalve eeuw intense Reynaertstudies verschillen kenners nog altijd grondig van mening over de kwestie: wat is nu het karakter van Reynaert? Is hij een cynische, meedogenloze en duivelse schurk of is hij eerder een sympathieke, vrolijke schelm? Of is hij ambivalent genoeg om de twee te kunnen zijn?

"Misschien is het juist de meerduidigheid van deze tekst geweest die Reynaert tot een klassieker en icoon kon maken." (Frits van Oostrom)