Vandaag de dag lijkt in het onderzoek het beeld van Reynaert weer overwegend negatief: Reynaert is een schurk. Maar toch blijven er ook mensen die erop wijzen dat niet alles aan Reynaert slecht is en dat hij sympathieke trekjes heeft.

Een greep uit het leven van Reynaert van de jongste twintig jaar:

  • 1988: het Reynaerttijdschrift Tiecelijn wordt in Sint-Niklaas boven de doopvont gehouden. In 2008 is het tijdschrift een jaarboek geworden;
  • 1988: de International Reynard Society publiceert haar eerste jaarboek;
  • 1996: de vzw Tiecelijn-Reynaert organiseert een internationale ex libriswedstrijd (een ex libris is een eigendomsmerk in een boek). Kunstenaars uit 35 landen maken ruim 700 nieuwe Reynaertkunstwerkjes;
  • 1998: inhuldiging Reynaert-langeafstandswandelpad tussen Hulst en Rupelmonde;
  • 1998-1999: er verschijnen drie Reynaertstrips waaronder Willy Vandersteen [Paul Geerts], Suske en Wiske. De rebelse Reinaert (= no. 257), Antwerpen, Standaard uitgeverij. Reynaert is er een echte schurk. En verder zijn er: Kris de Roover & Marcel Ryssen, Reynaert de Vos. Het land van Reynaert, 1999, en Willem die Madoc maakte & Leo Faes, Reynaerts wraak, Enschede, Uitgeverij Van de Berg, z.j.;
  • november 2007: in de wedstrijd van de krant De Standaard en Radio 1 ‘Wie is de grootste ‘snoodaard’ in de literatuur?’ eindigt Reynaert op de derde plaats, na de kannibaal Hannibal Lecter uit de film The Silence of the Lambs, en na de seriemoordenaar Jean-Baptiste Grenouille uit Das Parfum, een verfilmd boek van Patrick Süskind;
  • 2008: Reinaerts streken – opening van de tentoonstelling in de kelders van Scaldiana te Rupelmonde .